فُزْتُ وَ رَبِّ الکَعْبَة  به خدای کعبه رستگار شدم... 

درباره  امام علی علیه السلام میشه تا ابد  حرف زد در باره تمام مراحل  زندگیش

از تولدش  در  داخل کعبه  که اولین و آخرین فردی بود که  در  داخل کعبه  به خواست

خداوند به دنیا امد. از  دوران بچگی و نوجوانی که  هنگامی که  با  حضرت محمد (ص)

زندگی می کرد   مثل اعراب جاهلی  بزرگ    نشد و .... درباره غدیر و  بعد از رحلت

پیامبر و  و درباره ٢۵  سال  خانه نشینی و  سکوت ... میشه درباره   حکومت 

حضرت  علی (ع)   حرف زد  درباره  عدالتش  در برابر  همه حتی  افراد فامیل و

 خانواده  اش  ... میشه درباره جنگ های تحمیلی   به حضرت  حرف زد   و  صبر 

 و  تحمل و نصیحت   حضرت علی در برابر  خوارج  حتی وقتی   در  مسجد به 

حضرت علی   (ع) دشنام  می دادند  ... میشه  درباره  عبادت  و  کمک  به  یتیمان

 و افراد فقیر حرف      حرف زد  و گفت  ... اما  به نظر من  بزرگترین چیزی  که  میشه

 گفت  تنهایی  حضرت علی (ع)  هست  اینکه در زمان خودش  مردم  حضرت

علی (ع)  را نشناختند   و تنها  بود . تنهایی  در جمع... شهادت  رستگاری  هست

  اما به این اولین  جمله  حضرت علی(ع) بعد از ضربت خوردن  بیشتر دقت کنید: 

فُزْتُ وَ رَبِّ الکَعْبَة  به خدای کعبه رستگار شدم...