وقتی  روز جمعه میرسه  دلت میگیره  بیشتر از روزهای دیگه هفته . انگار تمام غم ها  توی این  روز  جمع میشند و تمام وجودت رو فرا می گیرند.  باز  جای شکرش  باقی هستش که امسال حداقل بیشتر جمعه  ها سر کار رفتم.  و وقتی آزاد زیادی نداشتم... دلم گرفته  خیلی خیلی هم گرفته...

به قول بابا طاهر  ، فقط غم یار و همدم هستش و حداقل معرفت داره و من رو لحظه در این زندگی تنها نمیذاره.

غمم غم بی و غمخوار دلم غم  /غمم هم مونس و هم یار و همدم. /غمم نهله که مو تنها نشینم/ مریزا، بارک الله، مرحبا غم 

بابا طاهر

....

تا که بودیم نبودیم کسی

 کشت ما را غم بی هم نفسی

 تا که مردیم همه یار شدند.

 خفته ایم و همه بیدار شدند

وقتی چیزی برای از دست دادن نداری راحت هستی اما وقتی چیزی  داری مدام نگران هستی ...

وقتی راحتی ، می تونی زندگی  در آرامش  رو تجربه کنی. وقتی قانع هستی دیگه حرف زور به خاطر  زندگی کردن  نمیشنوی و می تونی بری یه جای دور با کمترین چیز قانع و شاد  زندگی کنی. اون وقت دیگه مادیات  مانعی نیست و  بعد از چند سال احساس نمی کنی عمرت هدر رفته بدون  هیچ  فایده و ثمری...

....

انگار  همه چیز کوچیک شدن   . یا من خیلی بزرگ شدم. دیگه  خیلی چیزها کوچیک شده . از نون سنگک بگیر  تا اون  چرخ و فلک  پارک و  اون ساختمانهای بزرگ  و اون میدان بزرگ که همیشه اول  تهران  وقتی از اتوبوس پیدا میشدم برام بزرگ بود . اما توی اتوبوسهای تندرو خط یک ، انگار خیلی کوچیک شده...

...

دلم میخواد داد بزنم . بزنم زیر آواز با این صدای  بدم، درست مثل  فیلم های هندی که یهو  بازیگرها  شروع به خوندن می کنند! . از اصفهان  پل خاجو و  سی و سه پلش رو دوست دارم به خاطر اون خواننده های  که توی یه گوشه زیر پل  نشسته اند و  دارند آواز می خونن و  تو می تونی توی اون آرامش فارغ از هر چیزی بشینی و ساعتی اونجا به  آواز ها گوش بدی  زیر پلی  که قدمت چند صد ساله داشته و  صدها نفر زیر همون پل ، آواز خونندن ...

...

دلم گرفته . درست مثل این هوای ابری . درست مثل همه چیزهای خوب و بد  ، این زندگی تکراری ...

...

کجایی...

بی خیال... درست مثل این ظهر جمعه که هوا گرمه و یه باد نسبتا خنک میوزه و از اون ور هم آفتاب صورت آدم رو می سوزونه و  آدم یاد بچگی ها و منتظر شنیدن قصه ظهر  جمعه رادیو می افته و به خودش میگه بیخیال  . الان باید برم  سوار سرویس کارم بشم که این ظهر جمعه ای اضافه کار بایستم!... بی خیال...

نمیشه . واقعا نمیشه .  اصلا و ابدا  نمیشه و من حاضر نیستم باور کنم.  این حقیقت نداره . اصلا اون حرفی که زد قبلا فقط برای از سر باز کردن بود نه  اینکه حقیقت داشته باشه.  داره مغزم  منفجر میشه . مطمئنم که وجود نداره ... کاش مطمئن بودم که وجود نداره... خدا... چرا؟ ... واقعا آدم بدی بودم  و این مجازات من هستش این  ندونستن و   در نا آگاهی سوختن؟ واقعا  باید این فکر  مثل خوره تمام ذهنم رو  یواش یواش بخوره که واقعیت داشته هر چیزی که گفته نه برای از سر  باز کردن....دارم منفجر میشم...